به بهانه زیارت کربلا
وقتی یزید ملعون از حضرت زینب (س) پرسید در کربلا چه دیدی ؟
فرمود : ما رایت الا جمیلا
و ما نمی دانیم کربلا چیست و زیبایی اش کجاست ؟ عقل و فهم ما به آن مرتبه نمی رسد که آن را ادراک کند . اما :
آب دریا را اگر نتوان کشید
هم بقدر تشنگی باید چشید
همین قدر می دانیم که " خداوند متعال نظر رحمتش به زائرین امام حسین (ع) ، بیش از نظر رحمت به حاجیان در عرفات است . "
از هرکسی که به سفر زیارت عتبات عالیات می رود ، بپرسی کجا بوده ای ؟
بیدرنگ پاسخ می دهد :
کربلا
و مگر در کربلا چیست که زیارت پنج امام دیگر را در این سفر تحت الشعاع قرار می دهد و زائرش را فقط
کربلایی
می خوانند ؟!
بین الحرمین چه دارد که ، همه شیدا و سرگردان ، نمی دانند به کدام سو بروند . . .
دور حرم دویده ام ، صفا و مروه دیده ام
هیچ کجا برای من ، کرب و بلا نمی شود
هرگاه قصد زیارتی یک از معصومین (ع) را داشته باشی ، بر درگاهش می ایستی و اذن دخول می طلبی ، اما در کربلا حیرانی ، اول کجا بروی ؟
حرم عباس (س) بزرگ پاسدار کربلا
ویا
حرم آقا امام حسین (ع) تشنه لب کربلا
آیا ادب این است که برای ورود به حرم ارباب از عباس (ع) اجازه بگیری و یا اول بروی به خاک بوسی آقا امام حسین (ع) ، تا برای برآوردن حاجت هایت ترا حواله دهد به " باب الحوائج ، قمر منیر بنی هاشم (ع) " . . .
برای همین است که می گویم :
بین الحرمین سرزمین دلدادگی و سرگردانی است .
برایتان حیرانی بین الحرمین را از خدا خواهانم . . .
این وبلاگ برای ذکر نام و یاد همرزمان شهیدی است که در ستاد شهید حسین ناجی پرورش یافته و چونان خورشیدی برتارک تاریخ ماندگار شدند و ما رهسپار همین راهیم ....